Het verhaal van mevrouw Schadee

Het verhaal van mevrouw Schadee

Het uitzicht van mevrouw Schadee (88) mag er zijn. Door de grote ramen in haar woonkamer in Amandelhof te Zeist, is het eerste wat opvalt de bedrijvigheid van de geiten in de gemeenschappelijke tuin. Het tafereel sluit mooi aan bij de gezellige drukte van de twee parkieten op de vensterbank.

Mevrouw Schadee, geboren in Groningen, woonde tijdens haar lang en druk leven op veel plekken in Nederland. Haar leven lang was ze maatschappelijk  werkster, wat ze altijd geweldig vond om te doen. Inmiddels woont ze een klein jaar in Amandelhof. Ze komt helaas nog maar weinig buiten, dus is het des te belangrijker dat het binnen zo fijn is. ‘Het is fijn hier. De laatste jaren heb ik wat getobd met mijn gezondheid. Het geeft me een gerust gevoel om te weten dat hier alle medische zorg in huis is.’

Gezelligheid opzoeken
Aan de muren hangen de schilderijen die zij vroeger maakte. ‘Mijn leven lang heb ik geschilderd. Nu gaat dat niet meer, maar dat is niet erg. De dagen gaan zo ook wel snel genoeg voorbij.’ Ze leest iedere dag de NRC en gaat elke middag naar het restaurant voor de warme maaltijd. ‘Dan heb ik ook even wat te kletsen. Ook ben ik al een paar keer meegegaan met de gemeenschappelijke uitjes. De laatste keer zijn we naar ’s Graveland geweest. Dat is gezellig hoor!’

Elke dag genieten
Ze weet het niet zeker, maar soms denkt ze dat de parkieten haar nieuwsgierig volgen. ‘Gijs en Piet - zo heten ze - zitten namelijk heel vaak aan dezelfde kant van de kooi, vlakbij me.’ Tevreden kijkt ze nog eens om zich heen en besluit: ‘Ik geniet elke dag van de lichtval hier.’

Bron: magazine ‘Voor elkaar’ (voorjaar 2019)
Tekst: Pieter de Leeuw
Beeld: Bas de Meijer